نقد و توضیح آلبوم حیوانات مکانیکی(Mechanical animals)

من تنها در حد درک خودم از این آلبوم می نویسم و اگر اشتباهی در این زمینه می کنم پوزش می طلبم . می دانم که از پس ترجمه ی آثار نویسنده ی بزرگی مثل مرلین بر نمی آیم اما خودم را موظف می دانم که با این کار لااقل شما عزیزان را به خواندن آثار او ترغیب کنم .

آلبومmechanical animals  چهارمین آلبوم گروه مرلین منسون بود که در سال 1998 به بازار آمد و پس از آلبوم شک آور ضد مسیح این آلبوم نیز به صدر جدول پرفروش ترین های اروپا و امریکا رسید . درست مانند آلبوم های دیگر مرلین ، این آلبوم نیز یک داستان بلند است که اگر اشعار این آلبوم را پشت سر هم بگذارید تبدیل به یک داستان می شود . این آلبوم اززبان یک موجود غیر انسان بیان می شود . مرلین مثل همیشه نقش بازی می کند . در این آلبوم نقش این موجود به عهده ی مرلین منسون است . موجودی که ملیون ها سال قبل روی کره ی زمین زندگی می کرده ولی به دلایلی بعد به کره ی دیگری رفته . او دوباره می خواهد به زمین بازگردد اما انسان ها را از آن بالا موجودات احمقی می بیند که بیخود دور خودشان می چرخند . او به زمین باز می گردد و می بیند که مردم آنقدر بی احساس هستند و آنقدر راحت به هم خیانت می کنند که حتی حیوانات نیز چنین کارهایی در حق یکدیگر نمی کنند . مردمی که به قول مرلین آنقدر پوچ گشته اند که بیشتر به حرف O در کلمه ی GOD می مانند . آن ها مانند حیوانات مکانیکی در جنگلی که خودشان ساخته اند ، به نشخار مشغولند و آنقدر فلزی هستند که اگر گریه کنند زنگ می زنند . او تنها یک نفر را می بیند که توانسته معصومیت خود را حفظ کند . یک دختر . او نماد تمام انسان های آگاه است . مرلین این امر آنقدر برایش باور نکردنی است که نام او را خواب سپید (Coma white) می گذارد . آیا مرلین حق ندارد آرزو کند یک موجود فضایی بود که یک روز به زمین حمله می کرد و همه را راحت می کرد از این عذاب ؟

برخی آهنگ های این آلبوم از زبان مرلین است که از مردم به شگفت آمده و از سویی خود را یکی از آن ها می داند و حتی نابودی خودش را نیز می خواهد .  برخی از زبان مردم (حیوانات آهنی) که آنقدر در کثافت و مواد مخدر و الکل غرق شده اند که هر لحظه آرزوی مرگ می کنند . آن هاخودشان هم نمی خواهند این وضع را ولی سرنوشت آن ها را به این سو کشانده .  و برخی از زبان خواب سپید که معصومیتش را فریاد می زند . البته کاملا مشخص است که تمام این اشعار درددل های تنهایی مرلین است که آن ها را به این شکل به گوش ما رسانده .

 اگه درست بخونیدشون شما رو تا خیلی جاها می تونن ببرن . توی هر کدوم از این ترانه ها به قول خود مرلین بمبی هست که اگه اونو پیدا کنید متحولتون می کنه . من که خیلی با ترانه های این آلبوم گریه کردم . امیدوارم بغض شما رو هم بتونه بشکنه . واقعا درد دل هممونه .  درباره این آلبوم هرقدر صحبت کنیم کمه . اما بهترین توضیح خوندن خود ترانه ها است . من به مرور زمان ترجمه های این آلبوم رو بهتون تقدیم می کنم . اما شما خودتون می تونید انتخاب کنید که کدوم رو زودتر می خواید . فعلا …

عید نوروز … احمق های دوست داشتنی

همه در تکاپوی گذشتن ، دیوانه ها کارهای زیبا کردن هم می دانند . اینها که گمان می کردم اصلا نمی دانند گذشتن را ، چه زیبا می گذرند ! بدون دلهره ی کهنه شدن …

رسم نخنمایی که ارمغانش تازگیست . مثل یک گیاه مجهول در ذهن هاشان ریشه دوانده و ریشه اش آنقدر پرپشت شده که سرهایشان را به هم چسبانده . در یک لحظه که یک باد مطبوع دلنوازی ساقه های آن گیاه را پائین می کشد ، سرهایشان همه با هم بالا می رود و نفس می کشند .

سال نو مبارک . 29/12/1384 ساعت20

حتی اگر بازیچه ات باشم

تمام رگ هایم را برای تو می بخشم . دعا می کنم ، دعا می کنم . دیوانه ی یک نگاهت در انتظار است … برای دیوانه تر شدن…

نخستین دوزخی

از نادانی خویش می ترسم

و از بی کرانی آرزوهایم

و از چشمان نیمه کورم

که راه بهشت را گم کردند

و چه طولانیست راه جهنم !

و تنها راه جهنم از آتشش فروزان بود و چنان درخشان که به بهشت می ماند

و راه بهشت برای چشمان نیمه کورم بس تاریک

                                                     که نیافتمش