امروز بعد از غیبت کبری ! اومدم که بر خلاف عهدی که با خودم کرده بودم یکی از شعرامو اینجا بذارم ! فقط و فقط و فقط به خاطر دوستایی که همیشه همراهم بودن . هیچ وقت برای دوست داشتن دلیل ندارم . همون طوری که برای به دنیا اومدنم دلیلی نبود . اما دلیل بودنم نمی خوام هیچی باشه . می خوام به خاطر عزیزانم زندگی کنم . زندگی کنم . زندگی کنم . تنها اثباتی که برای علاقم نسبت بهتون می تونم ارائه کنم ... اینه که فقط به خاطر تک و توک آدمایی که دوسم دارن زنده ام . آهای کسایی که دوستم دارید ! کاش هیچ کدومتون نبودید . کاش هیچ وقت بهم نمی گفتید دوستم دارید . چون به خاطر شما دارم این روزای بی سر و ته مزخرفو سر می کشم . اگه یه لحظه نباشید همه چیزو تموم می کنم . از بودن فقط زجر کشیدنشو یاد گرفتم . خیلی خوب یاد گرفتم ... این آپدیت تقدیم به تمام کسایی که دوستم دارن . به خصوص اونی که باعث شد امشب بنویسم .

مثل ماشینایی شدم که دینام و باتریشون مشکل داره . هر وقت می خوام شروع کنم به نوشتن باید یه نفر هلم بده ! اگه هلم نمی دادی سر می خوردم و میفتادم ته دره . ممنون که از سقوط کردن نجاتم دادی . هر وقت برای کسی نوشتم می دونستم که اون یارو اصلا توی این دنیا نیست . اما اینبار مطمئنم که تو نوشتمو می خونی .  احساس فوق العاده ایه . ازت ممنونم به خاطر اینکه وجود داری . به خاطر اینکه هر وقت از خواب می پرم می دونم که تو هنوز هستی و فقط یه رویا نبودی ... ممنون به خاطر ...

کاش باران می گرفت

کاش باران می گرفت

                 و تو می باریدی

                      شاید از برق نگاه تو دلم سبز شود

                                           و به گل بنشیند

آرزوی گلم این است که دستت یک روز

                 گردن نازک او را گیرد

                                    بفشارد

                                   و از این ظلمت گشترده ی تنها بودن

                                                                          رهایی بخشد

اگر از گرمای دست تو بمیرد بهتر

                 تا که گلبرگش را

بی تو یک روز به بادی سهمگین بسپارد

همه ی هستی من

              گل پژمرده ی زردیست که شاید یک روز

              دست های کودکی بازیگوش

                                           آنرا پرپر می کند

گل من را به ابریشم موهایت آزین کن

 آه لعنت بر باد

می دانم - می دانم

گل پژمرده ی من را روزی

    باد وحشی - باد داغ

از پر موهای تو جدا خواهد کرد

آنرا خواهد برد به شب

که در آنجا طوفان

دل گل های اقاقی را شکست

و دل نازک کوچک گل من

لحظه ای بیش نخواهد پائید

کودکی آن گل کوچک را

ناگهان از چنگ باد خواهد ربود

و بروی سنگ قبر مضحکم خواهد نهاد

آسمان خواهد گریست

گور را خواهد شست

و دوباره جان خواهم گرفت

خواهم دید

تار مویی از تو

روی خار گل من می رقصد...

ضمنا از همه دوستایی که نظر دادن ممنونم . از تک تکتون ... بازم منتظرتونم.